|
|
„...NIE
TRAĆCIE WIARY W LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ POLSKI…”
- te słowa
Stanisława
Mikołajczyka stały się mottem kilku pokoleń
Polaków, którym bliski był i jest los Polski.
Przez wiele lat zarówno za życia jak i po śmierci pisano i mówiono o Mikołajczyku źle, pozbawiono go obywatelstwa polskiego, a jego nazwisko próbowano wymazać z kart najnowszej historii Polski. Dzięki staraniom wielu przyjaciół i sympatyków pamięć o Stanisławie Mikołajczyku przetrwała. Przywracanie pamięci Tego wybitnego Męża Stanu rozpoczęło się w 1995 r. kiedy Sejm RP przyjął uchwałę o sprowadzeniu prochów Stanisława Mikołajczyka z USA do Polski. Po 44 latach od śmierci poprzedzonej tułaczym życiem na uchodźstwie St. Mikołajczyk miał wrócić do wolnej Polski, aby spocząć na polskiej, rodzinnej ziemi. Stało się tak 4 czerwca 2000 r. kiedy to doczesne szczątki Stanisława Mikołajczyka spoczęły na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu. Od tego czasu, co roku w najbliższą 13 grudnia sobotę czyli daty śmierci Stanisława Mikołajczyka z inicjatywy Towarzystwa imieniem St. Mikołajczyka oraz Zarządu Wojewódzkiego PSL odbywają się Zaduszki Mikołajczykowskie. Stanisław Mikołajczyk: urodzony 18 lipca 1901 r. w Holsterhausen w Westfalii, z miłością do ziemi Stanisław Mikołajczyk odziedziczył przywiązanie do polskości. W 1919 r. walczył w powstaniu wielkopolskim, a w 1920 r. jako ochotnik w wojnie z bolszewikami. Należał do młodzieńców rozbudzonych umysłowo, z wielką potrzebą aktywności, poszukujących. Śmierć ojca uniemożliwiła mu kontynuowanie nauki. Dalszą wiedzę musiał zdobywać drogą samokształcenia. Wkrótce po powrocie z wojny w 1920 r. Mikołajczyk zaangażował się w działalność polityczno-społeczną. Zorganizował swych rówieśników w koło młodzieży wiejskiej, działał w lokalnym kółku rolniczym, w 1922 r. wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego. W 1927 r. przyczynił się do utworzenia Wielkopolskiego Związku Młodzieży Wiejskiej, organizacji samodzielnej; nie uległej wobec sanacji i rządzących; walczącej o wychowanie młodego pokolenia chłopskiego, świadomego swych praw oraz obowiązków społecznych i narodowo-państwowych. Jako współtwórca WZMW, Mikołajczyk został jego wiceprezesem, w roku następnym objął prezesurę i pełnił ją do 1930 roku, kiedy stanęły przed nim zadania ogólnokrajowe. Młodzi ludowcy przyznali mu wówczas honorowo prezesurę Związku. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 r. St. Mikołajczyk służył w wojsku jako szeregowy. Po klęsce przekroczył granice Węgier, został tam internowany, lecz wkrótce przedostał się do Francji. Stanął na czele Komitetu Zagranicznego SL. W grudniu 1939 r. został wiceprzewodniczącym emigracyjnej Rady Narodowej, wobec jednak choroby przewodniczącego Ignacego Paderewskiego, kierował nią do 3 września 1941 roku. W styczniu 1940 wszedł w skład Rządowego Komitetu dla Spraw Kraju. W latach 1940-1943 był wicepremierem Rządu RP na uchodźstwie. Mikołajczyk był jednym z najaktywniejszych polityków polskiej emigracji we Francji, a następnie w Londynie. Po tragicznej śmierci generała Władysława Sikorskiego 4 lipca 1943 roku wysunął się na czoło obozu londyńskiego. 14 lipca 1943 r. został premierem Rządu RP. Jego autorytet w kraju był niekwestionowany. W czerwcu 1945 roku, jako przywódca Stronnictwa Ludowego, Mikołajczyk uczestniczył w konferencji w Moskwie w sprawie utworzenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. W wyniku zawartej wówczas ,,umowy moskiewskiej’’ w rządzie tym powierzono mu stanowisko wicepremiera oraz ministra rolnictwa i reform rolnych (funkcję tę pełnił od 28 czerwca 1945 r. do 8 lutego 1947 r.).  ( Entuzjastyczne
powitanie St. Mikołajczyka w Poznaniu )
28 czerwca 1945 r. St. Mikołajczyk powrócił do kraju witany entuzjastycznie przez polskie społeczeństwo. Po śmierci Wincentego Witosa 31 października 1945 r. został prezesem Polskiego Stronnictwa Ludowego, w latach 1945-46 z ramienia PSL był posłem do Krajowej Rady Narodowej a w roku 1947 na Sejm Ustawodawczy. Jako prezes PSL podjął walkę polityczną z partią komunistyczna i jej obozem, otwarcie przeciwstawił się wprowadzonemu w Polsce sowieckiemu systemowi. PSL przechodząc do opozycji wobec rządu i PPS poniosło wszystkie wynikające z tego faktu konsekwencje, poniósł je także prezes stronnictwa – St. Mikołajczyk. Wobec praktyk stalinizmu nawet największy polityk stawał się bezradny i bezbronny. Dlatego 20 października 1947 roku zagrożony aresztowaniem Mikołajczyk zmuszony został do nielegalnego opuszczenia kraju. Pozostałą część życia spędził na emigracji. Osiedlił się w USA, prowadził aktywną działalność polityczną wśród polskich emigrantów. Nie dane mu było być świadkiem odzyskania wolności przez Polskę. Zmarł 13 grudnia 1966 roku w Waszyngtonie i tam został pochowany. Stanisław Mikołajczyk jako polityk i mąż stanu wszedł na stałe do polskiego panteonu. Wywodził się z ruchu ludowego, ale stał się przywódcą całej Polski. |